मी चौदा वर्षांची झाले. त्यावेळी मी नववीत शिकत होते. माझा बांधा उंचापुरा होता, तर माझी शरीरयष्टी उफाडयाची होती. माझी स्तने मोठी होती. वयाच्या मानाने ती अधिकच मोठी दिसत. माझे ढुंगण गरगरीत आणि मोठे होते. त्यामुळे मला चौदा वर्षांची न समजता माझ्या मैत्रीणी मला सोळा-सतरा वर्षांची समजत. वर्गातले शिक्षकही माझ्याकडे रोखून बघत. तेव्हा मला कसे तरीच होत असे. याच वर्षी मला मासिकपाळी सुरू झाली होती. म्हणजे मी तारुण्याच्या उंबरठयावर पाऊल टाकले होते.
एक वेगळयाच अनुभुतीने माझ्यात प्रवेश केला होता. जेव्हा मी अंघोळ करत असे तेव्हा मला माझ्या स्तनांवरून हात फिरवावा असे वाटत असे. मनुक्यापेक्षाही लहान बोंडकांना मी चिमटीत धरून दाबत असे तेव्हा गोड शिरशिरी माझ्या साऱ्या अंगातून निघत असे. मग हळुहळू माझा हात माझ्या मांडयांमध्ये जात असे. तेथे कोवळया लवीची जागा आता दाट कुरळया केसांनी घेतली होती. त्यातून हात फिरवितानाही मला कसे तरीच वाटत असे. तेथे हाताने घासावे असे वाटत असे.
तशी मी अभ्यासात हुशार होते. सातवीपर्यंत माझा प्रथम वर्ग कधीच चुकला नाही. मात्र आठवीला बीजगणित नावाचा प्रकार आला आणि मला त्याची भीती वाटू लागली. काही करून बीजगणित माझ्या डोक्यात शिरत नसे. माझे बाबा सरकारी नोकरीत असल्याने त्यानाही मला वेळ देणे जमत नव्हते. मी कशीबशी काठावर आठवी पास झाले. तेव्हा बाबाना माझ्या बीजगणिताची काळजी वाटू लागली. तसे दहावीला तर चांगले मार्क्स घ्यायचे होते. शेवटी व्हायचे तेच झाले मी सहामाही परीक्षेत बीजगणितात नापास झाले. तेव्हा मात्र एके दिवशी माझे बाबा आमच्याच शाळेतील गणिताचे शिक्षक देशमाने याना भेटले. देशमाने सुमारे चाळीस एक वर्षांचे असतील. त्यांची पत्नीही दुसऱ्या शाळेत शिक्षिका होती. देशमानेसर वर्गात शिकवताना माझ्याकडे टक लावून पाहत हे मी हेरले होते. त्यानी ताबडतोब माझ्यासाठी खास शिकवणी वर्ग त्यांच्या घरी घेण्याचे मान्य केले. त्याना मुलबाळ कोणी नव्हते.










